Versier elke dag met een lintje!

maandag 7 november 2011

Ons halfjaarlijks uitje

Sinds een paar jaar hebben mijn moeder en ik ons halfjaarlijks uitje. Het eerste weekend van maart en van november staat vanaf 1 januari gereserveerd in onze (gratis ;)) TNT PostNL agenda. En nee, we gaan dan niet naar de Zwaluwhoeve, de Libelleweek of Huishoudbeurs (hoewel we daar ook wel samen heengaan omdat ik er sta met mijn werk, dus gratis).

Wij gaan naar de IJhallen. En niet om te kopen maar om te verkopen.
2x per jaar staan we op de grootste vlooienmarkt van Noord-Holland. Een prachtige oude scheepshal op het NDSMterrein in Amsterdam waar vroeger schepen werden gebouwd en verbouwd.


Ook afgelopen weekend waren we er weer. We hadden dit keer een lekker ruime plek met hoekopstelling dus we konden veel kwijt. We verkopen geen specifieke dingen maar eigenlijk gewoon de rommel van een ander. Als we roepen: we gaan weer staan, dan komt er altijd wel een hele bulb onze kant op. Ook een rondje met de hond langs het grofvuil levert leuke dingen op, zoals DE koffiemolen die wegging voor 15 euro.
Gelukkig heeft mijn moeder de ruimte om alles op te slaan dus kan ze veel wegstouwen. Wat dat betreft lijkt ze wel een beetje op de mensen van Extreme couponing. Ze heeft een 'stockpile' van bananendozen met in elke doos 'gecategoriseerde' spulletjes die wij een 2e leven gaan geven.

Voor mij is het vaak een verrassing wat er uit de dozen komt. Ik heb nl. vooral de taak van het heen en weer rijden naar de hal, de kraam inrichten en de catering tijdens dit weekend.
Verder mag ik me niet echt bemoeien met de inhoud van de dozen. Mijn moeder maakt vooraf een schifting omdat we nou eenmaal niet alles mee kunnen nemen en dat is voor mij nog weleens tenenkrommend. Want als ik zie wat er voor een prullen er soms uit de dozen komen die ze wil verkopen heb ik bang wat ze al op voorhand heeft weggedaan. Misschien wel een schets van Rembrandt...
Sommige dingen zijn zo lelijk, die verkoop je nooit. Ik roep dan ook altijd heel hard dat alles wat we verkopen niet van ons is, of als mijn moeder even naar de wc gaat, gooi ik snel iets weg. Maar we maken ook weleens een wedje. Wie het lelijkste ding verkoopt krijgt een patatje. Vaak is de weddenschap nog niet eens beklonken en ja hoor, komt er een koper voor!

Maar goed, ze heeft er best oog voor want we komen altijd met weinig spullen terug. Het voordeel is dat we er zelf nooit iets voor betaald hebben. Elke euro is dus winst, alleen het stageld moet eruit maar daar nemen we vaak een klapper voor mee. Een oude klok of een kinderfietsje verkopen en je hebt je stageld er weer uit. En dan doet het niet zo pijn aan je hart als je je dure Diesel spijkerbroeken of Ugg tas voor een prikkie moet verkopen, zoals andere verkopers verzuchten. Want ja, mensen komen nou eenmaal voor een koopje. En die hebben wij. We hoeven niets te verdienen, vinden het hartstikke leuk en doen leuke contacten op. Kopers vinden onze kraam gezellig, overzichtelijk en goedkoop, we hebben nog echte rommelmarktprijsjes, 0,50 of een euro, meer zal het niet kosten, zeker tegen het einde. Ook geven we dingen gratis weg, kleine kinderen weten onze kraam feilloos te vinden.
We zijn altijd benieuwd naar wat men koopt en wat ze ermee gaan doen. Leuke verhalen hoor je dan, de meest uiteenlopende bestemmingen worden genoemd voor de aankopen.
Gisteren kocht een meneer nog een hangertje om de as van zijn vrouw in te bewaren -slik-. Maar kwam ook mijn buurvrouw voorbij. Gelukkig was de kinderfiets die ik uit haar container had geplukt en voor 10 euro verkocht, net weg...

We hebben weer een leuk weekend gehad met een goede opbrenst. De overgebleven spullen zijn naar de kringloop gegaan en wij gaan weer op zoek naar nieuwe dingen.
Onderweg naar huis stond er alweer een hele berg grof vuil. 'Zullen we', keken we elkaar aan. En riepen toen snel in koor: 'Nee, nu even niet!'

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen