Versier elke dag met een lintje!

zondag 12 mei 2013

Zonder baan...

Om me heen verliezen meer mensen hun baan. Niet alleen de mensen aan de overkant van mijn tafeltje bij de schuldhulpverlening maar nu ook de mensen naast mij, mijn medevrijwilligers. Ik ben zowat de enige met een betaalde baan. De anderen zijn of al ontslagen of boventallig verklaard en met een zak(je) geld in de (bijna ex)baas zijn tijd op zoek naar 'iets dat beter bij hun kunnen past'.

Soms zou ik willen dat ik boventallig verklaard werd, dat mijn baas het kantoortje opdoekt en dat ik geacht wordt op zoek te gaan naar iets nieuws. Dat nieuws zal moeilijk worden in deze tijd, dat weet ik ook wel maar het zou me wel een schop onder mijn kont geven.

Ik werk alweer 8 jaar in een klein team. Ik heb daar het rijk voor mij alleen. Ik werk 16 uur waarvan er maar een stuk of 10 ook echt gewerkt wordt. Ik ben zo verweven met het werk dat ik het met twee vingers in de neus kan. Heb ik op vrijdag geen zin om iets te doen dan spaar ik alles op tot maandag en werk me dan helemaal uit de naad. Heerlijk vind ik dat, lekker doortrekken en alles afhandelen. Die vrijdagen zijn killing, lange dagen waarin niets gebeurd en ik mijn uren vul met gtaatjes spotten, bloggen lezen, wat uitzending gemist kijken of wat in elkaar freubelen op de computer. Toen ik nog mijn taartenwinkeltje had maakte ik op vrijdag mijn hele website, deed mijn bedrijfsvoering en voorbereidingen voor mijn taarten.
Overigens is mijn baas van alles op de hoogte, ik heb zijn goedkeuring en zolang mijn werk er niet onder lijdt vind hij het wel best.

Het werk dat ik doe is administratief. Hiervoor heb ik geen diploma. Wel heb ik twee diploma's voor zeg maar ambachten. Ik hou ervan met mijn handen te werken, of dit nu naaien, verfen of timmeren is. Hier ligt mijn hart. Ook koken vind ik super.
De creatieve kant van mij is misschien een beetje overontwikkeld. Wat de een te weinig heeft heb ik teveel. En juist met dit kunnen doe ik beroepmatig niks. En dat wringt. Want ik wil wel. Ik verstomp in mijn huidige baan en zou dolgraag iets doen met mijn handen.

Dus fantaseer ik af en toe hoe het zou zijn als mijn zekerheden me werden afgenomen. Op zoek naar iets nieuws. De nood zou eerst niet eens zo hoog zijn, op mijn man's salaris zouden we het best wel volhouden maar daar maak ik minister Bussemaker niet blij mee. En mezelf ook niet. Ik werk graag, parttime, om de balans er in te houden.
Ik zou ook gewoon kunnen stoppen. Niet zo handig in deze tijd want nu een vaste baan, die zeer goed betaald wordt, waar ik alle vrijheid heb en zelfs mijn hond mee naar toe mag nemen, opgeven voor de onzekerheid? Niet zo slim...Daarnaast heb ik behoorlijk last van perfectionisme. Doe ik iets dan moet het goed, niet in stapjes maar meteen in een keer. Meteen een kant en klaar ingerichte soepbus hebben nog voor je een kopje soep hebt verkocht. Op lokatie willen koken voor 150 man terwijl je nogmaal gesproken voor hooguit 10 man kookt. Een loods a la Van Dijk & Ko beheren zonder ook maar een stukje meubel te hebben.

En toch kriebelt het. Ik heb mijn man al gepolst wat hij ervan zou vinden als ik zou stoppen. Aan alle kanten wordt ik doodgegooid met oneliners als "Je volgende baas? dat ben je zelf!" en "Als je doet waar je van houdt, werk je geen dag in je leven" en "Hoe verdien je geld met eigengemaakte creaties?" Misschien allemaal van die crisisverhaaltjes, er moeten meer mensen uit de put getrokken worden maar toch ook wel weer opvallend dat ze nu steeds op mijn pad komen...
In de glossy van mijn pensioenfonds werd een gratis loopbaanadviesgesprek aangeboden, ik heb me meteen ingeschreven.
Het idee van en/en begint langzaam op te komen en verdringt het of/of. In de dagen dat ik niet werk, en dat zijn er toch 5 kan ik ook iets anders opzetten en toch verzekerd zijn van een inkomen via mijn werk. Geen oude schoenen weggooien...
Maar zo werkt het eigenlijk niet bij mij. Want zolang de nood niet aan de man is komen als die plannen niet op gang. Ze verstommen op het moment dat ik wel weer in de flow van het administratieve werk zit.

Misschien is het een 40 year itch, over een half jaar word ik 40, tijd voor verandering. En ik wil, ik wil echt, maar die beren op de weg maken het verdomde moeilijk...

Gooi mij er gewoon maar uit!!!!

3 opmerkingen:

  1. Grappig, lees dat bij veel mensen. Carrierevrouwen met burn-out (niet grappig), bij mensen met een vaste baan die opeens voor zichzelf willen beginnen, mensen die al jaren voor een baas werken en het zat zijn... Er rommelt iets :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zou je inderdaad aanraden om het naast elkaar te doen! Gewoon eens om te zien hoe het is!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goed om dit verlangen eens nader te onderzoeken lijkt me!

    BeantwoordenVerwijderen